Als ik jou zie,

ben je mooier dan mijn fantasie,

beter dan alles wat ooit vóór jou kwam.

Het perfecte plaatje,

precies in symmetrie,

de meest volmaakte vrouw die ik ooit aanschouwde.

Maar zeg me, heb je nog plaats voor liefde?

Liefde die je laat stralen,

die je lach laat blijven, jaar na jaar,

die je ziel laat zingen

op het ritme van ons hart?

Als ik je vasthoud,

je dicht tegen me aan houd,

en we samen stralen

als samensmeltende sterren,

dan weet ik: dit is uniek.

Dit is liefde, baby.

Ik ben je ultieme liefje,

misschien wel het lot dat je niet zag aankomen.

Ik ben je rots,

de hand die de jouwe vasthoudt

en niet zomaar weer loslaat.

Laat het eenzame achter je,

laat mij naast je staan.

Geen jij tegenover ik,

geen twee zielen die ieder hun eigen weg moeten gaan,

maar samen één geheel.

Ons. Wij.

Want als twee harten elkaar werkelijk vinden,

hoeft niet alles perfect te zijn

om toch precies goed te voelen.

En van alles wat ik ooit kon wensen,

is dit misschien wel het enige

dat écht klopt.

Ik denk vaak aan de ethiek

van het leven

Dan weet ik zeker dat

mijn gezichtsmasker

bijdraagt aan

de plasticsoep en

dat er een katje met

niacinamide ogen rondloopt.

Dan geloof ik dat die

moordzaken op

de televisie

nogal gruwelijk lijken

en dat er boven dus iets

mis moet zijn

Ik bedoel op de zolder

woont waarschijnlijk

een rare vent, heimelijk

Hij plundert de koelkast

en dat is waarom ik

altijd naast de kaas grijp

Ik schaam me ervoor

dat hij  ze ziet,

de voorgesneden groenten

die ik koop.

Ik vergat ze eens

in het vriesvak te stoppen

het was net plasticsoep

in een zak

Maar het is niet allemaal

mijn fout,

de tomaten groeiden

om te rotten, nog voordat

ze rood kleurden,

Ik noem dat bloosangst

hallo kan iemand mij helpen met een sappy gedicht schrijven voor mijn liefje of algemene tips voor iemand die net begonnen is met dichten. dit is wat ik tot nu toe heb:

ik heb je lief,

wat dat precies betekent,

weet ik niet

wel weet ik dat ik het mis,

hoe je handen bewegen,

zacht en voorzichtig,

soms met druk en met kracht,

mocht je dat nodig hebben geacht

ik heb je lief en ik weet niet waarom,

soms je gemompel,

soms je gekakel,

of de luidkeelse oproep,

en het ademloze geschater

de geur van je haar,

de smaak van je zweet,

het gevoel van tussen mijn tanden

jouw vlees

ik heb je lief en ik weet niet waarom,

wel weet ik dat ik je graag zou kussen,

misschien dat dat mijn hartstocht zou blussen

Mijn hoofd is leeg maar niet als een verademing of als een verzachtende meditatie

Ik wacht tot de woorden beginnen met vertellen wat mijn lichaam voelt en mijn geest al mijmerend had bedacht

Mijn hoofd is als een printer die de wifi niet kan vinden 

Alsmaar zoekend, zonder aanwijsbare reden welke mijn onwetende brein kan bevatten

Kon ik er maar een tik op geven, of de stekker eruit trekken en die er dan beschuldigend weer in doen

Niet dat het helpt, maar het lucht wel op.

Gedichten in het Duits

zijn in meervoud strikt verboden

Voorts ook in het Mandarijn, het Spaans

technisch gezien ook niets in het Fries

Toch Duitsland specifiek

Geef mij liever dan die fiets terug

80 jaar na het verlies

Toch over 'n verdwaalde enkeling

Hoor je ons niet klagen

als je nog je fiets terug wilt

moet je er wel om kunnen vragen

Met vriendelijke groet,

Uw altijd dienstbare poëtisch partijkartel

Je kent hem zeker; groen of bruin, doorzichtig of juist geel

Waterig als dunne lijm of dik als kikkerdril.

Soms korsterig als oud beschuit of plakkerig als gel

Taai als een postelastiek of blubberend in een bel

Ja, hij neemt vele vormen aan en staat zomaar voor je neus

Blijft dan erg lang hangen en maakt je bloednerveus

Je weet vast al over wie ik het heb, van wie ik nu zo spreek

Het is het vieze neusmonster, dat beest uit Snotterbeek

Als ik naar onze oude plekken ga

beeld ik me in hoe wij daar dan zo zaten.

Maar al ben ik met anderen mensen

zonder jou,

voelt het zo eenzaam en verlaten.

Swipe voor de vertaling

Druppels op het gras,

onder een deken van mist;

de wereld ontwaakt.

https://bsky.app/profile/davekoresh.bsky.social/post/3mxe3ohap6s2f

Betonnen jungle

Waar dromen worden gemaakt

Niets houd je tegen

‘Sorry ben heel ff onbeschokbaar’
Dat is precies het appje wat ik van je kreeg.
Geen persoonlijk voornaamwoord, ‘even’ schreef
je als twee ff’en, en die o in plaats van i waar ik niet om geef.

Onbeschikbaar, dat is namelijk wat je bedoelde.
Waarschijnlijk aan het praten, desnoods bellen met je moeder.
Of even iets pakken, misschien gewoon druk,
de buren luid of de wifi die niet lukt.
Het kan van alles zijn,
de reden waarom je dit zei
tegen mij.

Ik.
Ja, ik.
Zeg je het, omdat je specifiek onbeschikbaar
bent voor mij?

Zeg je het zo vlug, slechts vier hele woorden,
een afkorting, een spelfout
omdat het gericht geappt was,
omdat je wist dat ik het las,
dat ik het niet erg zou vinden, dat ik vast dacht
dat je het gewoon even druk had,
gewoon even bezig, niet bijzonders,
terwijl je je eigenlijk van mij afzondert,
en dan zeg je maar: ‘Sorry, ben onbeschikbaar’

Onbeschikbaar.
Wat een net woord.
Vier lettergrepen, zodat je alles goed uit moet spreken.
De ontkenning van beschikbaar, er voor iemand zijn.
Je openstellen, het delen van je pijn,
misschien angst aanwezig, maar stiekem vind je het fijn
om met iemand te praten, zelfs al is het aan de lijn.
Het is toch een momentje om je brein
even te laten rusten.

Maar het grappige is nog, ik noem het zelfs ironie,
is dat voordat je appte, dit klinkt waarschijnlijk hypocriet,
maar ik had mijn wifi uit, speciaal zodat mijn telefoon het niet toeliet,
jouw terug belletje, ja voordat je mij verliet
was ik al onbeschikbaar, alleen appte ik het niet.

Dit is geen sprookje zoals de titel misschien wel suggereert. Maar over mijn vader die bestaat uit 2 man. Hij is niet altijd hetzelfde persoon.

Sommige dagen zie ik mijn papa. De man waar mee ik lach. De man die mij kon kietelen en plagen. De man die ik om een bekertje drinken kon vragen toen ik klein was. De man waarbij ik in zijn holletje zat en dat we samen tijdens een film inslaap vielen. Deze man is lief en heeft een hart van goud. Ik wou dat hij altijd deze man was. Ik gun het hem zo.

Maar soms zie ik een andere man. Eerlijk gezegd is het dan geen man maar een Monster. Het Monster die vuur spuugt uit diens bek. Het Monster die tranen als regendruppels op mijn dak laat vallen. Het monster dat geen ziel achter diens ogen meer heeft. Wat haat ik dit Monster. Ik denk niet dat ik ooit iemand een beeld kan geven van hoeveel argwaan en haat voor ik heb voor dit Monster.

Ik wou dat de man altijd mijn Papa was.

Ik wil dat de man altijd mijn Papa is.

Ik wil zo graag dat de man altijd mijn Papa is.

Daar sta je dan, op die duikplank.
Drie meter hoog, springen moet je,
het diepe in, datgene wat je niet kan,
maar toch ga je, je moet, dus een twee drie…
Spring!
Je duikt, je bent zo recht als een potlood,
alles gaat goed, maar toch voelt het als de dood.
Dat water verslindt je lichaam met nood,
Snel gaat het, alles om je heen blauw en rood en dan
zwart.

Donker.

Leegte.

De stilte die je hoopte te krijgen voordat je sprong,
voordat het water je op zou sluiten,
voordat je je lichaam dwong
om van die metershoge duikplank te duiken.

Voordat je viel in het diepe, het onbekende.
Het donkere, waar je niet op rekende.
Voordat je dacht de angst te overwinnen door het gewoon te doen,
maar toch blijkt het dat die alleen maar groter is dan toen.

Je wou dat je terug was, veilig aan de kant.
Toekijkend naar de mensen die opkomen uit het water.
Afvragend of jij het ook kon, zittend aan de rand.
Steeds zeggend dat je het kan, maar later.

En dan toch doe je het,
spring je in die blauwe zee, niet wetend hoe of wat,
en nu is alles zwart,

weet je niet waarom je dacht
dat dit een goed plan was,
maar dan toch

ben je trots dat je het heb gedaan.

Langzaam verdwijnt de angst, verdwijnt het donkere.
De leegte vult zich, het onbekende wordt weer bekend.
Je kan dit, zeg je en het witte wordt door het zwarte onthuld.
Je hebt het gedaan, zeg je terwijl zuurstof eindelijk je longen vult.
Je zal het nog een keer doen, zeg je terwijl je weet,
je kinderdroom is vervuld.

Daar sta je dan, op die duikplank.
Drie meter hoog, maar het is de route die je zag.
Het diepe in, maar je weet het nog van de vorige dag.
Je springt, maar deze keer met een vastberade lach.
Je duikt, komt op en kijkt naar de rand,
naar dat kindje, dat toekijkt met groot ontzag.

Bij elk blad wat afscheidt neemt van zijn boom,
elke vriend die in achter laat in mijn droom.
Bij de petaal bruut gescheiden van zijn stamper,
of elk muntje vallend uit een zak, het nagerinkel schamper.

Loslaten gebeurt sneller dan een trein kan stilstaan,
eerder dan het gekukel van een haan.
Nog spontaner dan een wolkbreuk,
net zo eindeloos als het leven van een beuk.
Nog forser dan wind van voren,
net zo zacht als konijnenoren.

Achter laten zit in onze natuur,
maar achter ons laten blijft guur.

————————————————————
Dit is echt het eerste serieuze gedicht wat ik ooit geschreven heb. Ik durf het niet aan m’n omgeving te laten lezen aangezien ik geen idee heb of dit niet gewoon complete onzin is…. Daarom ben ik hier naar toe gevlucht en hoop ik op eerlijke feedback.

De morgen komt,

De avond gaat.

Al half 2.

Weer veel te laat.

De klok had al lang twaalf geslagen
Het vuurwerk was alweer gedoofd
Toen een vent zich zou verlagen
Tot een doodswens naar mijn hoofd

Want ik gaf hem niet de aandacht
Die hij akelig van vrouwen zocht
Later volgde ook de aanklacht
Van meerdere mensen in de kroeg

Een volk lijdt, en hun heerser is zich van geen kwaad bewust,

Hij leidt hen in onwetendheid naar vernedering.

Wanneer de onwetenden aan de macht komen,

heeft de gerechtigheid niets dan een lijkwade in zijn handen.

Een leider van een volk, wanneer hem gevraagd wordt: "Wat heb je gedaan?",

antwoordt met het zwaard, niet met rede en uitleg.

Een volk verdraagt ​​ellende en onderdrukking,

en een heerser die hun zuchten aanziet voor melodieën.

Door de onwetendheid van onze heerser verliezen we onze waardigheid,

en is de stilte van miljoenen het symbool van veiligheid geworden.

ons volk, hoe kunnen we gerechtigheid verwachten van een man

die de waarheid als een vijand ziet en onwetendheid als koning?

Wanneer de onwetenden de macht grijpen in een land,

wordt de ondergang ervan voorspoed voor zijn volk.

Een heerser regeert naties in woede,

en zijn volk leeft in voortdurende angst en vernedering.

een zeepbel
geboren uit de adem van het onbezonnen kind

meegesleept
door het razen van de wind

hopend
dat de dood mij vandaag nog niet vindt.

——————

Ik ben een absolute beginner dus feedback is zeker welkom. Ik ben benieuwd naar jullie interpretatie van het gedicht :))

Ik werk aan mezelf sinds de eerste dag dat ik leef.

Er is geen punt aan egoïsme want je krijgt wat je geeft.

Dus als je een probleem zoekt dan sta ik daarvoor open.

Maar het zelfde geld voor liefde kijk ik kan je niks beloven.

Ik heb best wat verhaaltjes maar iedereen heeft ze eigen waarheid.

Zelfs als je verlichting vind kan ik je vertellen dat het af en toe zwaar blijft.