βλεπω τουλαχιστον απο το 2019 αν οχι και πιο πριν αρκετα ενεργα το content και τα live
τον τελευταιο καιρο εχω αρχισει να απομακρυνομαι αρκετα διοτι αντικριζω κατι που ειναι ΟΛΟ και πιo fake.
ενταξει να βγαλουμε content ενταξει να ειμαστε creators.
αλλα μετα απο πραγματα που παρατηρησα ξεκιναω αυτη τη συζητηση να δω που μπορει να καταληξει αυτη η συζητηση.
Και κατα βαση δεν απευθηνομαι που ήδη εχουν αποκοληθει απο αυτους αλλα τους ενεργους fans

1. πλεον στα live εχει γινει αρκετα ξεκαθαρο οτι κανουν Over-OVER react στα jumpscare για να "γελασουμε" με την σκεψη οτι ισως δε το κατλαβαινουμε? δε ξερω.

2. Δεν ακουμε τιποτα κακο για αυτους γιατι ολα σβηνονται. οπως πολυ πιθανο και αυτο το post
   αν μπειτε και ψαξετε γενικα σε παλιοτερα post του reddit εχουν γινει archived ωστε να μην ειναι ενεργα και μπορουν να συζητησουν αρνητικα για αυτους,
   (να μην μιλησουμε για το youtube & twitch που σβηνουν σχολια και χωνουν ban σε οποιον τους δωσει μια δωση αληθειας)

3.ο Σακης ειχε πολυ καιρο που ειχε ξεκινησει να σηκωνει τον αμανε και να καβαλαει καλαμια.
Απο τοτε που εχασε τα κιλα και εγινε και "fit creator" το πεθανε ολο.
πλεον εχει καταρευση η περσονα του "diva-φτωχια" και εχει γινει "1 που ειναι ακομα γειωμενος και η πλεον diva"

4.εχω παρατηρησει πλεον οτι στα video τους μας ανεβαζουν και μας δειχνουν το τι αγοραζουν με τα λεφτα "μας" δηλαδη τα λεφτα που βγαζουν απο donates
α δειτε το αμαξι μου. καυλα ε? δειτε τι αγορασαμε με 1750€ ο καθενας και ουτ'ο καθεξης.

σε περιπτωση που το post μου γινει archived
Λυπαμαι πραγματικα

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με κοπέλες φίλες μου.Ειμαστε γύρω στα 20 εγώ βέβαια αγόρι και συζητουσαμε σε παρέα με 5 κοπέλες και 2 αγόρια για σχέσεις και το ότι μια γνωστή μας περίπου 19 ετών ανέπτυξε πρόσφατα σχέση με έναν 28χρονο.Εγω είπα την άποψη μου πως δεν βρίσκω και τόσο νορμάλ κοπέλες που πριν λίγους μήνες πέρασαν τα 18 να τα φτιάχνουν με άτομα μια δεκαετία μεγαλύτερους τους γιατί όπως και να το κάνουμε μιλάμε τουλάχιστον από τη δική μου οπτική γωνία για διαφορά κόσμων πέρα από ηλιακή.

Αμεσως άρχισαν όλες οι κοπέλες της παρέας να λένε πως είμαι πολύ συντηρητικός, ότι αν ταιριάζουν και συμφωνούν μεταξύ τους δεν πέφτει λόγος, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει, ότι οι μεγαλύτεροι μια χαρά ταιριάζουν με μικρότερες γιατί είναι πιο ώριμοι από τους συνομηλίκους του και τέτοια.Μια μάλιστα μου είπε ότι "είσαι πολύ πίσω".Και κάθομαι και σκέφτομαι είμαι όντως πολύ οπισθοδρομικός ή η κοινωνία αλλάζει πιο γρήγορα από τον δικό μου τρόπο σκέψης;

Ήμουν σε μια σχέση τριών χρόνων και χωρίσαμε, παρόλο που υπάρχουν ακόμα συναισθήματα (ή έτσι λέει). Η απόσταση είχε αρχίσει να μας δυσκολεύει και κάποια στιγμή έπρεπε να βρεθεί μια λύση για το πώς θα συνεχίζαμε μαζί. Εκείνος δεν ήθελε ούτε να συνεχίσουμε από απόσταση ούτε να κάνουμε το επόμενο βήμα για να είμαστε κοντά.

Μου είπε ότι με θέλει, αλλά παρ' όλα αυτά επέλεξε να
χωρίσουμε.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να θέλεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου, αλλά να μη θέλεις καμία από τις επιλογές που θα σας επέτρεπαν να είστε μαζί.

Έχει περάσει κανείς κάτι παρόμοιο; Πιστεύετε ότι κάποιος μπορεί να σε αγαπάει και να σε θέλει, αλλά να επιλέγει να φύγει επειδή δεν είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα;

Όταν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, είσαι αντωνυμία. Αόριστη μεν, αντωνυμία δε. Είσαι «κάποιος». Έχεις όνομα, έχεις κι επίθετο. Έχεις και παρατσούκλι. Δεν είσαι ένας 90χρονος επιχειρηματίας, είσαι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, για τους πολύ φίλους Γιώργης, για τον κόσμο «καπετάνιος». Για μέρες θα γράφουν και θα λένε για τις ιστορίες σου. Αν ήσουν γαλαντόμος, αν ήσουν αυστηρός. Ακόμα και τις ιστορίες που απειλούσες, έβριζες, τρομοκρατούσες, θα τις παρουσιάζουν ρομαντικά, ως καλτ στιγμές, ως υπέροχα γραφικές.

Όταν δεν έχεις λεφτά, είσαι μόνο η ηλικία σου, ακόμα κι όταν είσαι βαριά τραυματισμένος ή νεκρός ή δολοφονημένος από τον εργολάβο/ εργοδότη σου. Δεν έχεις καν όνομα, πόσο μάλλον παρατσούκλια και φιλικές προσφωνήσεις. Είσαι ο 43χρονος, ο 50χρονος, 59χρονος. Κανείς δε θα μάθει την ιστορία σου, αν ήσουν όμορφος, τι σου άρεσε να κάνεις τον ελεύθερο σου χρόνο, ποιες ήταν οι παραξενιές σου, ποια ήταν τα τελευταία λόγια που είπες στους ανθρώπους σου πριν πας για τελευταία φορά στη δουλειά, τι είχες κάνει το προηγούμενο βράδυ. Στην καλύτερη να μάθουμε την εθνικότητα σου. Αν ήσουν ξένος; Ούτε ένα μονόστηλο. Πετραδάκι που έπεσε στη θάλασσα. Αν ήσουν Έλληνας; Ένα μικρό φάλτσο στο κυρίαρχο αφήγημα, αλλά θα πέσουν πάνω σου τόσες άλλες… ειδήσεις, θα σε καταπιεί ο Καρβέλας, θα σε μεταβολίσει η Βίσση.

Όταν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, θα σταματήσει για ένα λεπτό ο πολιτικός κόσμος να κινείται. «Αιώνιοι εχθροί» της πρωθυπουργικής καρέκλας θα συμφιλιωθούν και θα γράψουν για σένα, θα βγουν ανακοινώσεις, θα γίνουν αναρτήσεις. Θα είναι συντετριμμένοι. Θα διαγωνίζονται ποιος θα πει τα πιο ζεστά λόγια. Οι δημοσιογράφοι θα διακόψουν τη ροή και θα μιλάνε για τη ζωή σου. Πόσο ιερή γίνεται η μνήμη του νεκρού, αν είχε λεφτά. Αλίμονο να ακουστεί η παραμικρή κουβέντα. Ακόμα κι αν είχες πουλήσει πετρέλαιο σε έναν ρατσιστή λευκό γενοκτόνο σπάζοντας το εμπάργκο εναντίον του. Τόσο μικρές λεπτομέρειες μπροστά στον θάνατο -ενός πλούσιου-. Περασμένα ξεχασμένα. Ούτε όσο ζούσε τα θυμόμασταν άλλωστε.

Όταν δεν έχεις λεφτά, ακόμα κι αν δολοφονηθείς από τον εργοδότη σου, κανένα από τα αστικά κόμματα δε θα ασχοληθεί μαζί σου. Στην καλύτερη είσαι ένα γενικό κι αόριστο φαινόμενο, που πρέπει να περιοριστεί μπλα μπλα μπλα. Είσαι ένας αριθμός. Κι αυτός υπό αμφισβήτηση. Σε μέτρησε η ΕΛΣΤΑΤ; Μήπως είσαι νεκρός οφσάιντ; Σκοτώθηκες μέσα στον χώρο της εργασίας σου; Ήσουν της εταιρείας ή κάποιου εργολάβου -λες κι οι εργολάβοι μπαίνουν στα κρυφά δε συσχετίζονται με την εταιρεία- ; Τι ρόλο είχες; Δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι που σκοτώνονται στη δουλειά το ίδιο. Ήσουν με μπλοκάκι; Ήσουν ασφαλισμένος; Είσαι σαν τα πέναλτι της Κυριακής. Ανάλογα τι ομάδα είναι ο άλλος, συμφωνεί ή διαφωνεί με το αν έπρεπε να δοθεί, ανάλογα με το αν είναι κυβέρνηση ή όχι παίρνει θέση αν πρέπει να καταγραφεί ως «εργατικό ατύχημα». Δεν είναι καν δολοφονία. Είναι ατύχημα. Τι κι αν δεν έγινε ποτέ έλεγχος, τι κι αν πετάχτηκαν οι συνδικαλιστικές αναφορές, τα αιτήματα των εργαζομένων. Και μετά τον θάνατό σου πάλι κανένας έλεγχος δε θα γίνει. Για σένα όχι μόνο δε σταματάει κανένας πολιτικός πλανήτης, καμία δημοσιογραφική ροή. Μισή ώρα μετά, με τα αίματα σου ακόμα στο σημείο, οι συνάδελφοί σου συνεχίζουν τη δουλειά.

Αν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, αγοράζεις μια ομάδα και ξεπλένεσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει, με όποιον τρόπο κι αν έβγαλες και διατήρησες τα λεφτά, όση διαφθορά κι αν έχεις χρησιμοποιήσει, όσα εγκλήματα. Δεν είσαι πια ο λαθρέμπορας, ο πρεζέμπορας, ο έμπορος όπλων, ο λαδέμπορας στην Κατοχή, το λαμόγιο του κράτους, ο μεγάλος τραπεζίτης που έκλεψε τα λεφτά του λαού, ο παλιός πράκτορας, ο συνεργάτης γενοκτόνων, ο μαφιόζος. Είσαι αυτός που έφερε την παιχταρά και γκρέμισε το αεροδρόμιο, που έκανε τις μεγάλες πορείες στην Ευρώπη, που πήρε τα πρωταθλήματα, που έλεγχε το ποδόσφαιρο, που πόνεσε τους αντιπάλους. Ακόμα κι αυτοί που σε μισούν δεν σε μισούν για τα εγκλήματα που έκανες και συνεχίζεις να κάνεις, αλλά γιατί δεν πήραν ένα πρωτάθλημα, ένα πέναλτι, μια κόκκινη κάρτα.

Όταν δεν έχεις λεφτά, δεν έχεις ομάδα, έχεις χρέη, απλήρωτους λογαριασμούς, υποχρεώσεις που τρέχουν, ένα κρύο σπίτι, ένα τριμμένο ρούχο που δεν το πετάς. Δουλεύεις ακραίες ώρες για να έχει λεφτά, πολλά λεφτά, ο άλλος. Το ηθικό σου κατακρεουργημένο, η αυτοπεποίθησή σου στα τάρταρα, μια ζωή στην ανασφάλεια, στο άγχος, στην καταπίεση. Ευτυχώς που υπάρχει κι η ομαδάρα την Κυριακή να ξεσπάς λίγο. Έχει κάνει καλές μεταγραφές φέτος ο πρόεδρος. Κρίμα να μην του περισσέψουν λίγα και για την ασφάλειά σου στο διυλιστήριο.

Αν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, μπορείς να κυκλοφορείς με όπλο, να είναι το όνομά σου μπλεγμένο ακόμα και με δολοφονίες και να μη δίνεται καμία απάντηση ποτέ, να μπαίνεις στα αποδυτήρια και να τρομοκρατείς κόσμο, μπροστά στις κάμερες να ξεφτιλίζεις αστυνομικούς, να τους φωνάζεις, να τους απειλείς κι αυτοί να κρύβονται, να πηγαίνουν κι άλλοι αστυνομικοί και να σε ψέγουν που τα έβαλες με τον άρχοντα.

Αν δεν έχεις λεφτά μπορεί και σε έναν τυπικό έλεγχο, σε μια διαδήλωση, σε μια μικροπαρανομία, σε μια προσαγωγή, να βρεθείς νεκρός με 36 κάλυκες γύρω σου, να βρεθείς χρεωμένος με άλλες 10 άσχετες κατηγορίες, να φας ξύλο μέχρι εμφράγματος κι εσύ κι ο πατέρας σου, να διαπομπευτείς, να σε σέρνουν στα δικαστήρια για πάντα.

Λένε ότι μπροστά στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι. Όχι, ο θάνατος πέρα από το βιολογικό φαινόμενο, έχει πολλές κοινωνικές διαστάσεις. Όπως κι η ζωή. Κι ούτε εκεί είμαστε ίσοι. Δεν πεθαίνουμε στην ίδια ηλικία αφεντικά και δούλοι, δε ζυγίζεται το ίδιο η απώλεια, δεν αναζητούνται με τον ίδιο τρόπο τα αίτια, δεν υμνείται με τον ίδιο τρόπο η ζωή που χάθηκε. Όταν όλη σου η ζωή δεν έχει αξία, γιατί να έχει ο θάνατός σου;

Κι ίσως θα μου πεις δε γίνεται όλες οι ζωές να αφήσουν το ίδιο αποτύπωμα. Να μην είμαστε αιθεροβάμονες. Έχει μια βάση αυτό. Τουλάχιστον, ας ονειρεύομαι έναν κόσμο που η αξία της ζωής δε μετριέται σε ευρώ, ράβδους χρυσού, μετοχές, συμφωνίες, καταθέσεις, ομόλογα.

Είμαι 21 και από πάντα είχα πολύ μεγάλη ευαισθησία στη βάλανο. Κάθε επαφή, ακόμα και η παραμικρή με το εσώρουχο για παράδειγμα, είναι εξαιρετικά επίπονη. (Πόνος παρόμοιος με ηλεκτρισμό ή με βελόνα). Ο γιατρός που πήγα, απλά το τράβηξε πίσω το κοίταξε και μου είπε κατευθείαν περιτομή. Εγώ δεν φοβάμαι τη περιτομή και τις νορμαλ συνέπειες της, απλά εφόσον στη δικιά μου περίπτωση η ευαισθησία είναι σε τέτοιο βαθμό πιστεύω ότι ίσως η περιτομή να μην είναι η λύση. Είχε κάποιος κάτι παρόμοιο; Γνωρίζει κάποιο κάτι για τη περίπτωση μου; Ευχαριστώ πολύ !

Με αφορμή το fb που άρχισε να μου πεταει τελευταία παμπάλαιες φωτο μου τις οποιες εχω διαγραψει χρονια, για να μου φτιαξει λεει το ΑΙ ταρο καρτες. Έχοντας βεβαια την αμφιβολία αν τις ανεβασα και πότε. Τι φαση γενικα, ενω δεν υπαρχουν πουθενα στο προφιλ μου.Θυμήθηκα ενα γεγονός στην εφηβεία οπου ειπα να γκουγκλαρω το ονοματεπώνυμο μου να δω τι βγαζει.

Εμφανίστηκε ενα προφιλ με το ονομα μου και φωτογραφίες μου που δεν ειχα καμία απολύτως ανάμνηση, ουτε να φτιαχνω προφίλ, ουτε να βγάζω αυτες τις φωτο. Ηταν 5-6 φωτό απο το ιδιο session ας το πουμε.

Μεχρι σήμερα πραγματικα που και που το θυμαμαι και ειμαι ακομα με την απορια πως συνέβη κατι τετοιο.

Τις φωτο μου απο οταν ειχα κινητο και εβγαζα τις περνούσα σε usb ή cd στην αρχη και τις αποθηκευα ολες.

Πουθενα δεν βρηκα εκεινες τις φωτογραφίες αλλα και παλι δεν ειχα και δεν εχω καμία απολύτως ανάμνηση να τις βγαζω.

Το βαιμπ γενικα που μου εβγαζαν και εκεινες οι φωτο ηταν πολυ unsettling.

Τι συνέβη δεν θα το μαθω ποτέ.

Μπορεσα τοτε παρόλαυτα να αποκτήσω προσβαση σε εκεινο το προφιλ και τα διέγραψα ολα.

Σας εχει συμβεί ποτε κατι τετοιο;