I recently came across a show from late 90s called Sex voor de Buch. In that show they host would help people act out their sexual phantasies on camera. As someone who grew up in a very different country, an idea of such a bold show is crazy to me (in a good sense). I got curious, what are some other outrageous, bold, provocative Dutch tv shows you remember?

Volgens de collega van mijn man (Duits, maar we wonen in de grensregio) hebben Nederlandse huizen een afzuigkap in de bijkeuken, "voor de friteuse".

Ik ben dit in mijn 30+ jaar als geboren Nederlandse nog nooit tegengekomen, dus nu ben ik toch benieuwd - heb jij een afzuigkap in je bijkeuken, als je die al hebt? En zo ja, is dat überhaupt handig?

Hoi allemaal!

Ik kwam erachter dat de Drentsche Aa etymologisch identiek is aan het Latijnse woord voor 'water' – aqua. En dat dit aa bovendien verstopt zit in een hoop andere plaatsnamen. Dus schreef ik daar mijn wekelijkse stukje over, hopelijk ook leuk voor jullie!

Fijn weekend <3

https://arongroot.substack.com/p/de-drentsche-aa-is-het-latijnse-aqua

Hallo!

Afgelopen weken is mijn buurman doorgedraaid.

Hij heeft een vrouw weken lang opgesloten in zijn huis, nadat zij is "gered" door de buurman van een geweldadige ex. Deze vrouw is door hem zwanger geraakt en heftig mishandeld. De buurman is aardig sterk en houd iedereen verantwoordelijk voor de meldingen die tegen hem worden gedaan.

Weken lang hebben de buren en ik 112 gebeld omdat de situatie echt uit de hand liep. Al een aantal keren heeft ze geprobeerd te ontsnappen maar hij nam haar elke keer weer mee naar binnen. Vandaag is zij eindelijk bevrijd, hij getaserd en gearresteerd. Zij durft geen aangifte te doen I.v.m wraakacties. Ik ken haar verder niet persoonlijk, maar ik kan heel goed begrijpen dat ze bang is.

Ik heb beeld en geluid materiaal doorgestuurd naar de politie. Ook mijn 112 telefoontjes zouden anoniem blijven maar de politie is op de hoogte dat ik deze heb gemaakt. Nu ben ik bang dat mijn buurman hier achter gaat komen en hij ook bij mij langs komt.

De politie gaf aan dat ze zonder aangifte, hem, na het weekend weer vrij laten. Met aangifte al na 10 dagen mits de burgermeester stelt dat hij een gevaar is en moet verhuizen. Hij heeft ook aardig wat op zijn naam staan zoals poging tot moord, diefstal, bedreiging, inbraak en drugsgebruik/handel. Mijn andere buurman is al meerdere keren bedreigd door hem, en alle buren zijn bang.

Nu is mijn vraag, sinds ik in een huurwoning zit, hoe kan ik mijn woning beveiligen tegen mensen zoals mijn buurman. Mijn deuren zijn 80% van glas, waar je zo door heen komt. Ik woon op de 1e verdieping maar mijn voordeur is toegankelijk vanaf buiten begaande grond. Mijn achterdeur zit bij het balkon, waar je via de brandtrap makkelijk toegang hebt tot de woning. Als hij vrij komt, voel ik mij niet veilig. Ik heb een kleine hond en kat. Ik ben een dame alleen, dus ik kan moeilijk mijzelf beschermen tegen zo'n man. Ook als ik van huis ben wil ik er zeker van zijn dat mijn dieren veilig zijn. Ik heb een ring deurbel en verder geen beveiliging behalve standaard sloten.

Alvast bedankt ❤️

EDIT: 17 okt: De buurman word vandaag weer vrijgelaten. Hij mag 10 dagen niet bij zijn woning komen mits de vrouw daar nog is. Ook heeft hij een contact verbod van 10 dagen. Hier gaat hij zich sowieso niet aanhouden. Bedankt voor al de reacties! Ik ga contact opnemen met de politie over de noodknop. Ook ga ik de woningbouw contacteren en aangeven dat wij als buren ons niet veilig voelen. Als wij hem toch aantreffen moeten wij 112 bellen. Wat een achterlijk systeem zeg.

Vanaf kinds af aan wilde ik al arts worden. Ik heb in mijn omgeving genoeg familieleden gezien die dankzij de medische zorg beter konden functioneren. Doordat ik dat zag, wilde ik ook mijn steentje bijdragen. Nadat ik mijn vwo diploma had behaald, schreef ik me in voor de opleiding geneeskunde. Ik maakte de toelatingstoetsen en werd meteen toegelaten. Ik was natuurlijk ontzettend blij dat ik mijn droom daadwerkelijk kon gaan najagen.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en zit ik in het derde jaar van de bachelor geneeskunde. Toch merk ik dat ik steeds meer begin te twijfelen over mijn toekomst. De tentamens gaan me prima af, maar ik merk dat het patiëntencontact me behoorlijk veel moeite kost.

Ik weet vaak niet goed wat ik moet zeggen en ben van mezelf vrij stil. Sommige patiënten lijken dat juist prettig te vinden, omdat ze daardoor het gevoel hebben dat er echt naar hen wordt geluisterd. Toch heb ik regelmatig het gevoel dat ik iets zou moeten zeggen, bijvoorbeeld om een patiënt gerust te stellen (als die zorgen daadwerkelijk onnodig zijn), maar weet ik niet goed hoe ik dat moet aanpakken. Vooral het inschatten van wat iemand op zo'n moment nodig heeft en daar op een passende manier op reageren, vind ik lastig. Lichaamstaal aflezen gaat bij mij niet automatisch, terwijl sommigen daar helemaal geen moeite voor hoeven te doen. Daardoor vraag ik me soms af of ik het werk als arts wel aankan. Het kost me namelijk ontzettend veel energie.

Daarnaast heb ik vaak het gevoel dat ik nog maar weinig weet over de geneeskunde. Tijdens de coschappen wordt er natuurlijk van je verwacht dat je steeds zelfstandiger kunt handelen en je kennis in de praktijk kunt toepassen. Dat vind ik eerlijk gezegd best spannend.

De coschappen lijken me ontzettend interessant en leerzaam, maar tegelijkertijd vraag ik me steeds af: kan ik dit wel en weet ik wel genoeg? Als iemand me onverwachts een vraag stelt, kan ik soms zo in de stress schieten dat ik het antwoord op dat moment niet meer weet, terwijl ik het waarschijnlijk wel had geweten als ik rustig was gebleven.

Omdat ik twijfel of ik de coschappen wel aankan en of de klinische praktijk echt bij me past, ben ik ook gaan kijken naar andere masteropleidingen buiten geneeskunde. Daarbij kwam ik er echter achter dat de baankansen met die masters over het algemeen een stuk minder gunstig lijken te zijn.

Ik ben daarom erg benieuwd naar de ervaringen van artsen en geneeskundestudenten. Herkennen jullie deze twijfels? Hoe hebben jullie de overgang naar de coschappen ervaren en hoe zijn jullie omgegaan met onzekerheid, patiëntencontact en het gevoel dat je nog niet genoeg weet?

Alle ervaringen, inzichten en adviezen zijn welkom, ook voor andere geneeskundestudenten die met vergelijkbare twijfels rondlopen!